Układ
dłoni i skala.
Ułóż dłonie na przebierce, lewą powyżej prawej (lub na odwrót, jeżeli jesteś leworęczny). Palce mają być proste, z kostkami ułożonymi na linii z przebierką. Kciuk lewej dłoni zatyka otwór z tyłu przebierki, mały palec jest niepotrzebny, trzymamy go z dala od przebierki. Kciuk prawej dłoni należy ułożyć z tyłu przebierki pomiędzy palcem wskazującym i środkowym. Nadgarstki powinny być wyprostowane – dzięki temu będziemy mieli pewność, że do gry używamy jedynie palców, a nie całych rąk.
Poza kciukami i małymi palcami (nazywanymi normalnie), pozostałe palce nazywamy zgodnie z dźwiękiem, który zabrzmi, jeśli je podniesiemy. Tak więc palec wskazujący górnej (lewej) ręki nazwiemy palcem ‘G’, palec środkowy palcem ‘F’, itd.
W poniższym diagramie ‘X’ symbolizuje zamknięty otwór, zaś
‘O’ otwór otwarty.
|
XX
|
XX
|
XX
|
XX
|
XX
|
XX
|
XX
|
XO
|
OO
|
|
X
|
X
|
X
|
X
|
X
|
X
|
O
|
O
|
O
|
|
X
|
X
|
X
|
X
|
X
|
O
|
O
|
O
|
X
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
X
|
X
|
X
|
X
|
O
|
X
|
X
|
X
|
X
|
|
X
|
X
|
X
|
O
|
O
|
X
|
X
|
X
|
X
|
|
X
|
X
|
O
|
O
|
O
|
X
|
X
|
X
|
X
|
|
X
|
O
|
O
|
X
|
X
|
O
|
O
|
O
|
O
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
DOLNE
G |
DOLNE
A |
B*
|
C |
D |
E |
F
|
GÓRNE
G |
GÓRNE
A |
Nazwy
nut: dolne G, dolne A, B*, C, D, E, F, górne G, górne A.
Odczytuj
nuty zgodnie z kolejnością, różne przeglądarki i ustawienia rozdzielczości
mogą sprawić, że nazwy nut pojawią się w nieodpowiednim miejscu.
WSKAZÓWKI:
Przechodząc od
jednego dźwięku do następnego UNIKAJ TZW. CROSSING
SOUNDS (więcej o nich przeczytasz w osobnym rozdziale).
Spróbuj poczuć
i zapamiętać położenie wszystkich palców podczas grania danej nuty.
Pomaga to rozwijać koordynację ruchów.
*nazwa
‘B’ używana jest w brytyjskim nazewnictwie dla dźwięku, który w systemie
nazewnictwa niemieckiego (przyjętego również w Polsce) nazywa się ‘H’.
Ponieważ wśród polskich dudziarzy przyjęła się już brytyjska nazwa
‘B’, będzie ona konsekwentnie używana w tłumaczeniu. Dlatego
też na niniejszej stronie nazwą ‘B’ będzie określany dźwięk, który w
standardowej polskiej notacji muzycznej nazywamy ‘H’, nie należy go więc
mylić z „polskim” ‘b’ a więc ‘H’ obniżonym o półton.