HARA

 Hara to rodzaj dublingu, który często pojawia się nawet w prostych utworach, lecz z jakichś niewytłumaczalnych powodów tradycyjnie nie jest nauczany razem z resztą podstawowych technik dudziarskich. Podobnie niewytłumaczalny jest fakt, iż ozdobnik nie ma nawet ustalonej nazwy, choć jest powszechnie używany i rozpoznawany. Nazywam ten ruch „Hara”, ponieważ tak oznacza się go w zapisie canntaireachd. Canntaireachd to dawny sposób zapisywania muzyki dudziarskiej, w którym używa się słów zamiast nut umieszczanych na pięciolinii. Canntaireachd jest nadal stosowany przy zapisywaniu piobaireachd – klasycznej, poważnej muzyki dudziarskiej.

 Kolejność ruchów:

  1. Początkowa nuta – ‘E’ w przykładzie 35.

  2. Otworzyć przednutkę górne ‘G’.

  3. Przejść do ‘D’.

  4. Zamknąć przednutkę ‘G’.

  5. Zdublować ‘D’ uderzeniem (strike).

  6. Zakończyć na ‘D’.

 Przechodząc z górnego ‘G’ należy pamiętać o użyciu przednutki kciukowej (przykład 36).

  1. Górne ‘G’.

  2. Podnieść kciuk.

  3. Przejść do ‘D’.

  4. Pamiętać o opuszczeniu palca górne ‘G’ przed opuszczeniem kciuka!

  5. Opuścić kciuk.

  6. Zdublować ‘D’ uderzeniem.

  7. Zakończyć na ‘D’.

 HARA Z ‘E’.  

XX

XO

XO

XX

XX

XX

X

X

X

X

X

X

O

O

X

X

X

X

 

 

 

 

 

 

X

X

O

O

X

O

X

X

O

O

O

O

X

X

O

O

O

O

O

O

X

X

X

X

 

 

 

 

 

 

‘E’

Otworzyć przednutkę górne ‘G’.

Przejść do ‘D’.

Zamknąć przednutkę.

Zdublować ‘D’ uderzeniem (strike).

Zakończyć na ‘D’.

HARA Z GÓRNEGO ‘G’.

XO

OO

OX

XX

XX

XX

O

O

X

X

X

X

O

O

X

X

X

X

 

 

 

 

 

 

X

X

O

O

X

O

X

X

O

O

O

O

X

X

O

O

O

O

O

O

X

X

X

X

 

 

 

 

 

 

Górne ‘G’.

Podnieść kciuk.

Przejść do ‘D’.

Zamknąć przednutkę, zagrać ‘D’.

Zdublować ‘D’ uderzeniem.

Zakończyć na ‘D’.

Przykłady 35 i 36

Wiecej przykładów tutaj.