Niestety tego ozdobnika nie da się opisać diagramem. Każdy nauczyciel
ma swój własny sposób na jego opisanie. Powszechnie używa się dwóch typów
birl – lekki i ciężki. Ważne jest by opanować oba.
Mówiąc ogólnie, birl polega na dwukrotnym, bardzo szybkim
zagraniu dolnego G przedzielonego dolnym A. Jest to więc swego rodzaju podwójne
uderzenie (strike) na dolne A. Należy je jednak wykonać w specyficzny
sposób by brzmiało tak, jak powinno brzmieć.
Ciężki birl opisuje się po angielsku jako „tap and across”.
Polega on na uderzeniu małym palcem na otwór dolne G a następnie „przeciągnięciu”
palcem w poprzek tego otworu. Daje to w rezultacie dwa uderzenia (strikes).
Należy za wszelką cenę unikać ruchów innych palców (początkowo będzie to
bardzo trudne). Spróbuj wyczuć, że za ruchy twojego małego palca odpowiadają
dwa różne mięśnie w ramieniu.
Lekki birl można opisać jako „upside down seven” – siódemkę
do góry nogami. Mniej więcej taki ruch wykonuje się małym palcem na
przebierce. Należy przeciągnąć ten palec nad otworem dolne G pionowo a następnie
przejechać palcem po otworze ruchem poziomym (zginając palec „do siebie”).
Birl czasami poprzedzany jest przez przednutkę G. Oba dolne A
powinny być wówczas tej samej długości. Cały ruch powinien być bardzo
szybki.
Są to jedne z wielu sposobów wykonywania birl.
Jeżeli twój nauczyciel pokazał ci inną metodę, wcale nie oznacza to,
że robi coś źle. Powyższe sposoby wykonywania tego ozdobnika są jednak
powszechnie znane i uznawane.